Het verhaal van Ronald (23)

Uit nieuwgierigheid ben ik drugs gaan gebruiken. Ik had geen problemen. Ik heb er juist problemen door gekregen. Op school waren jongens die blowden. Ik wilde wel eens weten wat dat was en dus blowde ik een keertje mee. Zo is het begonnen..

In het begin viel het mee. Ik had er plezier in. We vermaakten ons in het dorp met drugs, omdat alleen rondhangen op den duur gaat vervelen. Later kwamen er wel nadelen. Uiteindelijk valt het altijd tegen.
Toen ik een paar jaar blowde vond ik het niet leuk meer. Het deed me niet zoveel meer. Ik wilde wel eens iets anders proberen en kreeg XTC aangeboden. Daar kreeg ik energie van en ik voelde me er erg gelukkig door. Maar ook daar moest ik steeds meer van hebben om hetzelfde effect te krijgen. Op een dag had ik teveel XTC genomen, hierdoor kwam ik in het ziekenhuis terecht en ging het even niet zo goed met me.

Maar toen ben ik niet gestopt met drugs. Wel met XTC. In plaats daarvan ging ik speed gebruiken. Dat was toen 'in'. Nu nog steeds trouwens. Terwijl het erg gevaarlijk is. Je kan nachten lang doorgaan en jezelf helemaal uitputten. Het is raar, maar van speed werd ik rustig in m'n hoofd, terwijl anderen dat juist niet hadden. Sinds een paar jaar ben ik erachter gekomen dat ik ADHD heb.

Om de drugs te betalen ben ik gaan dealen. Omdat ik niet zonder wilde zitten, had ik altijd wel iets extra's op zak. Op den duur wisten mensen me te vinden voor een grammetje speed. Ik ben toen meer gaan inkopen en gaan doorverkopen. Jongens in de leeftijd van zestien tot twintig jaar waren mijn klanten. De politie hield me in de gaten toen ze erachter kwamen dat ik dealde. In die tijd zat ik regelmatig in de gevangenis. Daar leerde ik weer jongens kennen aan wie ik weer drugs kon verkopen wanneer ik vrij kwam. Zo zat ik vast in die wereld. Ik kon er moeilijk los van komen.

Er was in mijn leven altijd een afwisseling van snelheid, spanning en verdoving. In het weekend gebruikte ik speed. Ik ging van donderdag tot zondag van hardcorefeest naar hardcorefeest. Ik kon dag en nacht doorgaan. Ik zat barstensvol energie. Om maandag te kunnen slapen, blowde ik. Ik verdoofde mezelf om alles te vergeten. Ik sliep dan een paar dagen goed en ging vanaf donderdag weer door in mijn weekendritme.

Of ik dit volhield? Ik ben op tijd gestopt. Was ik doorgegaan, dan had het me mijn leven gekost. Dan was ik echt opgebrand. Ik leefde alleen voor de drugs. Dat had ik niet lang meer vol gehouden.

Ik heb nu mijn rust gevonden. Ik had nooit kunnen denken dat ik normaal kon leven. Ik ben niet meer zo egoïstisch als toen ik gebruikte. Nu denk ik ook aan anderen, niet alleen meer aan mezelf. Het heeft wel een tijd geduurd voor ik rust vond, maar nu kan ik genieten van de rust. Het hoeft allemaal niet zo snel meer. Ik zal geen drugs meer gebruiken. Die ellende hoef ik niet meer terug. Ik wil een normaal leven opbouwen met werk en relaties. Daar past drugs gewoon niet in.